paradise

Bir süredir yazamıyorum.Sanırım yazacak bir şeyim yok.Yalan söyledim,her insanın yazacağı bir şeyler vardır.İtiraf etmeliyim bu süre zarfında bir erkeğin blog yazmasını aptalca buldum.Hem de çok aptalca.

Bir süredir acil servisteyim.Bugun acile girmemle bir ambulansın yanaşması aynı âna denk geldi.Sanki benim asık,çizgili ve sakallı suratımı beklemişler.İçerde yine bir koşuşturmaca,sedyede yatan başı kanlar içerisinde bir bayan.Kocasıyla güzel bir günü tamamlamak için bebeklerini de alarak motosikletlerine binmiş yol almaya koyulmuşlardı.Betimlemeyeceğim,vaz geçtim.Yolda o sırada borç kavgası yapan iki kişi silahlarını çekmişler ve rastgele ettikleri ateşlerden biri kadının tam kafasına denk gelmiş.Kanlar içindeydi.Abi kalp ritmi yok denmesine rağmen kaç dakika kalp masajı yaptı hatırlamıyorum.Ama 20 dakikaya yakın.Emin değilim.Elim ayağım boşaldı.İlk defa bu hissi yaşadım.Kadın vefat etti.Çığlıklar,bağrışmalar kapıda yakınlarına haber verildiği anda kulağımı doldurdu.Diğer odalardaki hastalara bakmaya geçerken bir köşeye yığılmış kocasını gördüm.Ağlamıyordu.Donuktu.Hiç konuşmuyordu.Tıpkı benim kaza yaptığımda olduğu gibiydi.Ve filistinli çocuğun annesiyle fotografı geçti gitti gözümün önünden,derin bir nefes aldım devam ettim.Sakın;hayat işte,ya da işte böyle anlık yaşıyoruz ya da her an ölüm kapımızı çalabilir işte diye,sakın,düşünme bile.Sakın.

"Tüm hatıralarımızı çöpe attın yani" dedi.Hiç bir şey hissetmedim..Ama neden böyle düşünmedim diye üzüldüm.Hep böyle oluyor zaten,beni üzen düşünemediklerim oluyor.Oysa ki ben dünyanın en akıllı insanıyım.

Annem çok hasta.Düzenli uyuyamıyorum bir süredir.Gece uyurken sayıklayıp uyanıyorum bazen.Geçenlerde;küçük kız kardeşim uyurken anne diye ağlıyordu rüyamda,yanına gittim sakinleştirdim ve uyuttum.Gözlerim açıldı birden.Ve başka bir ilkten bahsediyorum bu yazıda,ilk defa gözlerimi ağlayarak açtım.

Hadi kendine iyi bak madem,büzme dudaklarını öyle,görüşürüz elbet.